Even voorstellen….

ziva001

Hallo allemaal,

Ik ben Ziva en ik heb begrepen dat “één van mijn mensen” voor Oscar (die ik helaas niet gekend heb) een dagboek bijgehouden heeft, dus eigenwijs als ik ben heb ik gezegd:

Kom op baasje, achter je laptop, ik wil ook zo’n dagboek, ik blaf wel wat ik erop wil hebben en dan typen jij!

Over mij:

  • ik ben geboren op 18 augustus 2013.
  • ik ben een labrador zeggen ze, ik snap dat niet, ze noemen me toch Ziva?
  • ik ben zoals “mijn mensen” zeggen een teefje
  • ik woon sinds 17 oktober “samen” met Thara een krasse dame van 11 en samen hebben we 2 mensen als bediende!

Beetje Dom hè

Hmm Jammie, wat ik vandaag bij de cursus nou toch kreeg.
Een geweldig lekker knaagbot, wat ik gelukkig steeds weer van m’n baasje terugkreeg.
Zo had ik al zowat de helft op. Ik kreeg t bot weer terug van mn baasje en ineens …..
Ik weet echt niet wat er gebeurde maar t bot was weg.
Nou ja jammer dan, verder lekker de les gevolgd en gestoeid en geravot met de andere honden.
Thuis nog twee heerlijk maaltijden gegeten.
Maar zo om een uur of zes voelde ik me niet zo lekker, ik ging op t kleed zitten en liet alles maar ns lekker lopen wat me dwars zat. Nou nou, die twee in rep en roer. Maar dat maakte mij niet uit, ik voelde me niet lekker dus ging naar buiten. Ik wilde nog zeggen “baasjes ik voel me niet zo lekker” maar toen ik mn bek opendeed kwam dr ineens van alles uit !

“verhip, daar is dat bot wat ik sinds vanochtend al kwijt ben” !!
Ik had t de hele tijd bij me !!

Nou ik ben me ziek geweest, vreselijk. En tot overmaat van ramp kreeg ik de volgende dag steeds maar een paar brokjes terwijl ze toch wisten dat ik hartstikke honger had.
Nou heb ik sindsdien nooit meer zo’n lekker bot gehad, toch jammer want t was best wel lekker!

Hallo wereld!

Oei is me dat even schrikken zeg, zat ik gezellig samen met mijn broertjes en zusjes bij mijn moeder in de buik, zo is mijn wereld opeens een stukje groter. brrrrr ik vind het nog even niks, ik kan niks zien, ik kruip gauw tegen mijn moeder aan!

Na zo acht weken met m’n broertjes en zusjes doorgebracht te hebben kwam ineens mijn personeel aan. Ik vond het al zo lang duren. Maar voordat ik eindelijk bij hun thuis was moest ik een half uur in een of andere rare blauwe doos op wielen die een brommend geluid maakte zitten. En donker dat t was, ik zag helemaal niks.

Thuis aangekomen bleek er een hele grote lieve Larador al te wonen, Thara. Daar ben ik maar eerst lekker tegenaan gekropen, vond het daar bes wel eng, allemaal dingen die ik niet kende. Maar die ben ik zo langzaamaan eens allemaal gaan onderzoeken.