Oei is me dat even schrikken zeg, zat ik gezellig samen met mijn broertjes en zusjes bij mijn moeder in de buik, zo is mijn wereld opeens een stukje groter. brrrrr ik vind het nog even niks, ik kan niks zien, ik kruip gauw tegen mijn moeder aan!

Na zo acht weken met m’n broertjes en zusjes doorgebracht te hebben kwam ineens mijn personeel aan. Ik vond het al zo lang duren. Maar voordat ik eindelijk bij hun thuis was moest ik een half uur in een of andere rare blauwe doos op wielen die een brommend geluid maakte zitten. En donker dat t was, ik zag helemaal niks.

Thuis aangekomen bleek er een hele grote lieve Larador al te wonen, Thara. Daar ben ik maar eerst lekker tegenaan gekropen, vond het daar bes wel eng, allemaal dingen die ik niet kende. Maar die ben ik zo langzaamaan eens allemaal gaan onderzoeken.